De wachtlijst voor de tennisvereniging is erg lang, maar doordat er jaarlijks een aantal personen bedanken, kunnen er telkens weer nieuwe leden toegelaten worden. Meestal krijgen deze kandi­daat-leden dan tijdig het bericht dat ze het komende seizoen aan de beurt zijn. Zo ook Theodoor, die overigens door zijn familie gewoon Theodoor genoemd werd.

Theodoor was 35 jaar en nog steeds vrijgezel. Niet omdat de vrouwtjes hem niet inte­res­seerden, maar hij had gewoon de juiste partner nog niet gevonden. Wel had hij een leuk huisje gekocht en woonde daar zelfstan­dig, want zijn ouders wilden na 35 jaar opvoeden toch ook wel echt eens van het leven gaan genieten.

De secretaresse van de tennisvereniging had, nadat hij jaren op de beruch­te wachtlijst had gestaan, hem de blijde boodschap verkon­digd. Onmiddellijk belde hij de familie rond om het heuglijke nieuws met hen te delen. Zijn broer Hendrik, die al de tennis -wed­strijden op de televi­sie volgt en dus mag spreken als zijnde een auto­riteit op tennisgebied, zei: “Theodoor, dan moet je nu reeds tennis­lessen gaan nemen”. Dat was een wijze opmer­king, vond Theodoor en zocht in de Gouden Gids, die overigens hele­maal niet van goud is, naar “tennisle­raren”.

Blessures
Tennisschool de Volley had eventueel nog wel plaats in een klasje beginnelingen, zodat hij op de volgende maand gekleed in tennis outfit in de hal kon verschijnen. Zus Gertruida, die al jaren in de verpleging zat, vertelde Theodoor dat hij goed moest oppassen voor blessures want het ongeluk bij tennis zit in een klein hoekje en zij had er al zovele zien gaan (of komen).

Dus toog Theodoor naar de bibliotheek om daar eens in boeken te gaan kijken over het onderwerp “blessures”. Ja, daar stond wat over de tenniselleboog en de tennisarm, behandeling: warmte en opbrengen van ontsteking remmende zalf, in ernstige gevallen gipsverband. Dan peesschedenontsteking, ah hier was een infrarode lamp voor nodig plus de zalf. Tenslotte de tennishiel en de kneuzing van de middenhand, pijnstillende middelen en de zalf.

Dus ging Theodoor naar de apotheker en schafte zich een rode lamp, ontsteking remmende zalf, gipsver­band en pijnstillers aan, plus natuurlijk bandages voor de ellebogen, de onderarm, de knieën en de enkels. Theodoor was namelijk opgevoed met de gedachte “beter mee verlegen dan om verlegen”.

Bij de doe-het-zelfzaak een veiligheidsbril gekocht, want hij had ook nog ergens gelezen dat als er een tennisbal op je oog terecht kwam je misschien wel nooit meer kon zien. Ook nog even naar de dokter om zijn lichamelijke gesteld­heid na te laten kijken, want behalve op zondag na de kerk een partijtje dammen had hij niet zoveel beweging gehad. “Rustig beginnen Theodoor, langzaam opbouwen”; zei de dokter. Nu dat was Theodoor dan ook wel van plan.

Attributen
Aangezien Theo­door in zijn huisje nog veel ruimte overhad besloot hij een speciale tenniskamer te maken om alles in te stallen. Zijn moeder bood hem aan een tennisbroek, in de echte tennis-crack-wereld tennisshort ge­noemd, een tennis­bloes, ook wel tennis­shirt, sokken en een haarband te breien. En daarop borduur ik je initialen Theo­door; zei ze trots, want dat hebben die echte tennissers ook. Alleen vervolgde ze; valt het mij op dat er zoveel mensen Adidas of Fila heten.

Theodoor zag eigen­lijk het belang van een haarband niet zo, want zijn haar lag hoofdzake­lijk in de afvoer van de wastafel, maar ja zijn moeder wist wel wat goed voor hem was.

Nu nog een racket, Oom Jacobus had op zolder nog een prima racket liggen. Nog echt hout, jongen en bespannen met kattendarm. Dat vond Theo­door toch wel zielig, maar ja het beestje was toch waarschijn­lijk na deze operatie overleden en het kostte allemaal al genoeg geld. Dus hij nam het racket graag mee naar huis.

Bardienst
Zaterdag moest hij naar het clubhuis om een foto in te leveren en om een bardienst af te spreken. Daar zat hij toch wel wat mee in zijn maag. Hij was principieel tegen alcohol en nu zou hij andere mensen van dit kwaadaardige vocht moeten voorzien.
Daar moest hij toch zijn vader eens om raad vragen, want die had een broer, die ze al jaren niet meer zagen, omdat hij de zwarte bladzij in de familie was. Die broer had namelijk zelf een café.

Op welke dag wilt u de bardienst vervullen vroeg een aardig vrouwtje hem vanachter de tafel in het clubhuis? Nu dat maakte Theodoor eigenlijk niet zoveel uit, hij had ’s avonds toch niets te doen dus dat kwam mooi uit. Hij leverde zijn foto in bij een andere aardige mevrouw, die hem aankeek en zei: die jeugdpuistjes zijn toch aardig verdwenen, meneer. Tja misschien had hij toch beter een andere foto moeten laten maken, want deze was al 15 jaar oud, bedacht hij zich.

De familie helpt
Zo hij was nu bijna klaar voor de eerste tennisles, alleen de schoe­nen nog. Neef Zebedeus, die een blauwe maandag bij een schoe­nenverko­per op de markt had gewerkt en ook vaak naar Vinger aan de Pols had gekeken, raadde hem aan om hoge gymschoenen te nemen, want dat is beter voor je enkels.

Dus vereerde Theodoor de Schoenmarkt met een bezoek en kocht een paar hoge witte gymschoenen. Omdat zijn familie zo veel adviezen had gegeven en zo met hem meeleefde, besloot hij ze een persoonlijk cadeau te geven. Hij bestelde neef Thobias, die altijd pasfoto’s nam bij de plaatselijke fotoshop en dus fotograaf was, kleedde zich in de volledige, pas gebreide tennisoutfit, deed de verschillende bandages om, nam het racket in de hand en was gereed.

Alleen nog een bal, waar haalde hij die vandaan? Gelukkig zag hij het buurmeisje met haar hond spelen, die achter een …. tennisbal aanrende, de hond dus en niet het meisje. Toen zij even niet keek pakte hij de snel de bal van de hond af en stak hem in zijn zak. Wel een beetje klef zo’n bal maar even onder de kraan en hij was als nieuw.

Toen Thobi­as met zijn camera de tenniskamer binnen­stap­te zag hij Theo­door al in de professionele hou­ding staan. Misschien moeten we toch iets aan die witte onbe­haarde benen van je doen, zei hij, een potje bruine schoen­smeer doet wonde­ren. Zo gezegd zo gedaan en de foto werd genomen. Theo­door nam zich wel voor om nog wel voor het tennisseizoen begon even een kuurtje bij de zonnebankzaak te nemen, want die schoensmeer plakte gemeen.