Boven tafel gunt deze generatie Haagse politici elkaar van alles, maar onder tafel “maken we elkaar helemaal kapot”, zegt PvdA-leider Diederik Samsom in het NRC. “Iedereen doet daaraan mee, ook ikzelf. Het is een slopend proces. Misschien is het wel de prijs die we betalen voor wat we boven tafel bereiken.” Afgelopen week nog zag Samsom een voorbeeld van politici die “elkaar naar beneden halen nadat er iets moois is gebeurd”. Na het akkoord over het Belastingplan voor volgend jaar zei het CDA dat D66 maar heel weinig had binnengehaald. “Dat vinden mensen geklooi”, zegt Samsom.

Media als Repelsteeltje
Ik ben het niet vaak hem hem eens, maar hier heeft hij wel gelijk in. Het ergste is dat de media over elkaar heen buitelt om dit soort verhalen naar buiten te brengen.

Allerlei cold -cases worden als sinds enige tijd door onderzoeksjournalisten volledig gescand of mogelijke vormfouten of afwijkingen betreffende de integriteit van een politicus. Meestal wordt er dan uit een vertrouwelijk rapport gelekt, zodat oppositiepartijen gretig kunnen inhaken en Kamervragen kunnen gaan stellen. Alles ter meerdere glorie van zichzelf.
Is daar mee het land gediend, nee!

Aftreden!
Als toeschouwers in een Romeinse arena zit de media te wachten tot de desbetreffende politicus door de leeuwen wordt geslacht. Ze speculeren er lustig op los en de uitslag is in hun ogen al bekend. Aftreden!
Zijn of haar positie is onhoudbaar.

Sommige lokale oppositiepartijgenoten brallen ondertussen lustig mee en vullen de social media – vooral van de coalitiepartijen- met hun ongezouten mening. Aftreden!

Wachtgeld
Heeft iemand wel eens nagedacht over de kosten voor de belastingbetaler als een bewindspersoon gedwongen wordt af te treden?
Kabinetsleden hebben recht op wachtgeld, voor maximaal vier jaar. In het eerste jaar is dat tachtig procent van het salaris (zo’n 120.000 euro), in de jaren daarna zeventig procent. Zodra ze een nieuwe baan hebben, wordt het nieuwe inkomen met het wachtgeld verrekend. Wachtgeld voor die periode bedraagt dus al gauw minimaal € 400.000,-

Vertrouwen
Het merendeel van de burgerbevolking verliest hierdoor alle vertrouwen in de politiek, zo ze het al hadden en keert zich steeds meer af. Politici zijn zakkenvullers, leugenaars, ze weten niet wat er speelt in Nederland, etc. Ze moeten maar eens een weekje ruilen met iemand die van de bijstand rond moet komen gaat de laatste weken rond op het sociale internet.

Niet alleen zorg je er voor dat de niet politiek bewuste burger alle respect voor de politicus verliest, je zorgt er ook voor dat steeds minder politici bereid zijn de uitdaging van een politieke loopbaan aan te gaan.

Ideologie
Elke politicus, of ze nou in de gemeenteraad, de provinciale staten of in de Tweede Kamer zitten heeft een ideologie. Voor leden van het kabinet komt daar nog bij, dat ze een meestal goed betaalde baan moeten opgeven.
Hij of zij staat voor de beginselen van de partij waar hij voor zit. Hij heeft diverse trainingen gevolgd, talloze avonden en weekenden opgeofferd. Vakanties vroegtijdig afgebroken en draait over het algemeen meer uren dan welke werknemer ook. Elke 4 jaar is er de spanning of hij weer in de bankjes kan plaatsnemen, of dat hij- weliswaar een aantal jaren ondersteund door wachtgeld- een nieuwe baan moet zoeken.

Misschien dat het ooit nog eens goed komt, maar voorlopig geldt nog steeds het oude gezegde: “wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet”