Iedereen heeft er wel eens van gehoord “de laatste loodjes wegen het zwaarst”.

Zo ook voor Theodoor Teut, enigszins op leeftijd en op gewicht gekomen, en overgehaald mee te doen met de “gezellige oktober zondagmiddag mannen en vrouwen competitie”.

 

Hoe begon het?

Het begon allemaal niet zo goed, er moest al om 11. 30 uur verzameld worden. Wie bedenkt er in godsnaam zo’n vroege tijd op de luie zondag?

Dat betekent volgens het schema van Teut de avond ervoor niet drinken, vroeg naar bed gaan, om 09.00 uur opstaan, de spieren rekken, de hierdoor ontstane transpiratiedruppels wegspoelen onder de douche, ontbijten – vroeg, want anders speel je met een volle maag en het brood belegt met rauw vlees – om de nodige agressie op te doen, korset aansnoeren – met een dikke buik zie je er niet uit en imponeer je je tegenstander niet, tenniskleding aantrekken – want na een jaar niet getennist te hebben, moet dat weer gaan aanvoelen als een tweede huid, een petje zoeken –moet bij de tenniskleding passen en moet bescherming tegen de regen/de zon geven (doorhalen wat verlangd wordt) , tennisrackets uit het vet halen –en een uur in de hand laten gewennen om geen afstotingsverschijnselen te krijgen, de schoenen laten luchten – het vocht van het vorige jaar is intussen schimmel geworden en met groene schoenen is het niet toegestaan te spelen, de diverse knie –pols –kuit – elleboog  – en voet braces uit de EHBO kist halen, en als laatste een uurtje Yoga doen – om door een ontspannen houding de tegenstander in de waan te laten dat het je allemaal niet kan schelen als je verliest. U ziet het vergt de nodige voorbereiding.

Tijd is tijd

Klokslag 11. 30 uur meldde Teut zich bij de wedstrijdcommissaris Ans. Veel, let wel veel van de mede/tegenspelers waren aanwezig, dus niet allemaal. Onbegrijpelijk, bij zo’n belangrijke competitie. Het bleek dat de afwezigen wel laat naar bed waren gegaan en de eventueel aanwezige kater eerst moesten verwerken. Dit was trouwens standaard voor deze competitie. Enfin om 12.00 uur was een ieder er. Toen bleek dat er nog een ouder/jeugd spel aan de gang was. De ouders transpireerden zich kwijt terwijl de jeugd pas aan het inslaan was. Nadat er gedreigd was met onmiddellijke schorsing verdwenen ze vloekend en tierend van de banen en kon het spel beginnen. Het viel tegen. De regen gooide roet/ nattigheid in het eten en we waren gedwongen het spel -na 1 ½ uur in dit noodweer te moeten doorspelen – af te breken. Het gravel van de banen was uitgelopen en lag overal behalve op de banen. Doorweekt mochten we in het clubhuis de spieren en zweepslagen wat rust geven. Ondertussen werden de groepjes gevormd, mannen bij mannen – behalve als er een mooie vrijgezelle vrouw bij was en vrouwen bij vrouwen – behalve als er een aantrekkelijke, vrijgezelle, rijke man bij was. Teut, opgevoed in eenvoud en monogamie kon zijn ogen en oren niet geloven. Dit was werkelijk Sodom en Gomorra. Toen een ieder om ongeveer 1 uur ’s nachts de tennisvereniging verliet en Teut zijn bedje opzocht duurde het uren voor hij de slaap kon vatten en speelden er allerlei onduidelijke gedachten door zijn hoofd. Nog 3 zondagen moesten er volgen, zouden die ook zo verlopen? Ja dus.

De laatste zondag

Het weer was anders, windkracht 10 maar de regen kreeg geen kans net zo min als om een goede bal te slaan. De commissaris had beslist om op 11.00 uur te beginnen om de gemiste wedstrijden nog in te halen. Onzalig idee, maar ja wie is Teut om daar tegen in te gaan. Ans staat namelijk haar mannetje/vrouwtje, bovendien heb je Jan ook nog. Scheel van vermoeidheid en scheef van de spierpijn verliet Theodoor om 17.00 uur het strijdperk. Gevochten als een leeuw maar ten onder gegaan als een onderzeeboot/ Titanic. Gelukkig stonden de hapjes en de warme ossenstaartsoep al klaar. Een van de leden had nog gebeld naar een plaatselijke koek – en zopie tent of t’ie beschikbaar was voor deze middag. Maar ja, zondag hè. Na een hoop rekenwerk, waarbij de captains van de teams eerst aan de leugendetector gingen om te horen of de uitslagen wel eerlijk waren vermeld, werden de prijswinnaars bekend. Gelukkig viel Teut met zijn team in de prijzen, tenminste hij werd aangehaald. Een zekere Cor H., bekend om zijn trouwe hondenblik en grote snor, bleek de meeste steekpenningen te hebben neergelegd en was de winnaar. In de wandelgangen bleek ook dat hij een speciaal team om zich heen had kunnen formeren. Net als alle overige teams was ook Teut gedwongen met allerlei middelmatige personen te spelen. Leuk was wel dat er bij de prijzen gekeken werd naar het geslacht. De vrouwen kregen een bloemetje en de heren een fles wijn. Dit terwijl de meeste vrouwen aanwezig hem wel lusten. De vrouwen mochten ook de soep en het brood – met kruidenboter – verspreiden onder de aanwezigen. Een bos bloemen was er over en die ging naar een bepaalde vrouw, namelijk Gerrie B. die zich ondanks haar ziekte uit bed had gesleept om aan dit evenement deel te kunnen nemen. Die vrouw heeft pas karakter, bedacht Teut.

Ook wedstrijdcommissaris Ans kreeg een bloemetje voor de door haar gevoerde regie en organisatie. Man Jan had het nakijken en moest voor straf de bar opruimen.

 

Gelukkig was het de laatste keer, maar je leert je leden wel kennen. Nadat er afspraken waren gemaakt over saunabezoek – mixed – en over allerhande cijfermateriaal ging een ieder “beschonken” zijns/ haars weegs.

Ans goed gedaan en Teut doet volgend jaar beslist weer mee!

 

 

(In dit verhaal is de waarheid enigszins geweld aangedaan, het korreltje zout kunt u vinden in uw of mijn keuken).