Het is een goede gewoonte binnen onze tennisvereniging om zodra je de respectabele leeftijd van 18 jaar bereikt hebt of gaat bereiken, je uitgenodigd wordt om een bardienst of twee te gaan vervullen. Dat is zo ongeveer als een oproep voor de dienstplicht, met dien verstande dat een bardienst voor velen onder ons leuker is.

Dus toen Theodoor zijn lidmaatschapsbijdrage had voldaan, mocht hij op een avond opdraven om een keus te maken wanneer en met wie hij zijn bardienst wilde draaien.

Aangezien hij het enorm druk heeft met zijn bedrijf, met de training van Boris en daar ook nog eens speciaal voor moet overkomen uit Monaco, besloot hij 2 diensten achter elkaar te draaien. Een middag en een avond, houd je toch mooi van 14.00 tot minimaal 23.00 uur van de straat.

Hij bofte maar weer, want op de bewuste dag toen hij zich om 13.55 uur bij de groundsman melde, scheen de zon hoog aan de hemel en was het zo’ n 20 graden. Hij dacht nog even alle kranten te kunnen lezen, maar daar kwam niets van in. De groundsman legde hem uit, dat bardienst ook inhield: de keuken dweilen, de bar afsoppen, de toiletten schoonmaken, de haren uit het putje van de douches halen, het vet vervangen, de pannen uitkoken en nieuw vet erin doen, de vloer stofzuigen en de koelkasten uitruimen, inruimen en aanvullen. Terwijl Teut, zijn schort voordeed vroeg hij terloops aan Hans, waar is de vorige bardienst eigenlijk? “Oh, die is niet op komen dagen; vertelde de Groundsman, “dat gebeurt wel meer, dan hebben ze het te druk met hun werk of zijn ze het gewoon vergeten”. Theodoor vond dat toch wel erg vreemd, “en nu heeft u dus die bardienst gedraaid”; vroeg hij de groundsman, want de leden moeten toch wat kunnen drinken”? “Nee, hoor we hebben gewoon de deur dicht gedaan, daar zijn de leden aan gewend. Dan nemen ze maar wat mee van huis”. Was het spontane antwoord van de heer van Hoek. “Ik heb het toch veel te druk”! Daar moest Theodoor hem gelijk in geven.

De knappe blondine

Op dat moment kwam er een knappe blonde jonge vrouw het clubhuis binnen en stelde zich voor als zijnde de andere bardienst. “Sorry dat ik een half uur te laat ben, maar ik moest nog even wat regelen”; zei ze, “maar dat geeft niet, toch, want jij bent er al”. “Oh, ja en ik moet om 5 uur al weer weg, want dan komt mijn vriend thuis en die wil dat ik er dan ook ben. Geeft niet hè”? Teut vond het niet leuk maar tegen zoveel schoonheid kon hij niet op. Het leuke blonde vrouwtje ging de taken even verdelen, Teut aan de klussen en zij zou de bar wel bezet houden, dan kon ze meteen haar nagels lakken.

Daar kwam een grote groep dames van de baan. “Allemaal koffie? ; vroeg er een, maar wel vers hoor”. Zijn barmaatje ging aan de slag en terwijl Teut net de laatste toiletpot uit stond te soppen, kwam ze vragen of hij wilde helpen met broodjes smeren. Een van de dames was al geruime tijd druk aan de telefoon bezig om, in een taal die Teut niet machtig was, haar gespreksgenoot wat duidelijk te maken. Toen ze na drie kwartier de hoorn neerlegde en Teut haar vroeg of ze voor dat gesprek moest betalen, schudde ze ontkennend haar hoofd. “Dat hoef ik nooit”; zei ze, bovendien anderen doen dat ook nooit “. Ondertussen legde een van de vrouwen een biljet van 250 gulden op de bar. Ik moet nog 15 koffie afrekenen á fl. 1,25. Theodoor vertelde dat er maar fl. 50, = in de kas zat en dat hij geen wisselgeld had. “Dan betaal ik toch niet”; zei de vrouw, “of nog beter, ga het maar wisselen”. Teut nam het biljet in ontvangst, stapte naar de Oostermeent, om het bij een van de winkeliers klein te laten maken en gaf het wisselgeld terug aan de koffie -bestelster. Een groep jongelui bestelde ondertussen kroketten, bitterballen en tosti ’s.  “Nog best druk zo’ n bardienst”; vindt je niet, vroeg hij, onderwijl zijn voorhoofd afvegend, aan de nagellakkende  bargenoot. “Och valt wel mee”, antwoordde ze. “Je doet het wel goed”. Teut glom van trots, dat deze mooie vrouw dat tegen hem zei. Misschien was ze wel heimelijk verliefd op hem.

Biertje

Hans zat ondertussen nog steeds op het hoekje aan de bar, het beroemde ‘sproeien Jan’ plaatsje. “Heb je nog een biertje voor me”; vroeg hij.

De middag vloog voorbij, en toen Theodoor om 18.00 uur de kas had opgemaakt kon hij aan de volgende dienst beginnen. Nu had hij een jonge man als bardienst maatje. De jongeman had kennelijk nog niet zoveel ervaring met het biertappen, want hij was doorlopend bezig om een glas vol te tappen, te vertellen dat de schuimkraag nog steeds niet goed was en het glad leeg te drinken. “Ik ben een perfectionist”; zei hij, “Ze zullen me nooit betrappen op een glas bier wat niet precies een schuimkraag heeft van 3 ½ centimeter, en om het nou weg te gooien is toch zonde niet waar”? Daar moest Teut hem gelijk in geven. Ook de avond vloog om, maar toen hij om 23.00 uur beleefd aan de talrijke aanwezigen vroeg om een laatste rondje te bestellen, begonnen ze hard te lachen. “Het is hier veel te gezellig”; zei een dikke, rood aangelopen man, “voorlopig gaan we nog niet naar huis”. Nu dat was een compliment vond Teut, hij wist wel dat hij een sfeermaker was. Toch was hij blij, toen om 02.00 uur de laatste gasten naar huis gingen, hij de bar kon opruimen en naar huis toe kon gaan.

In ieder geval, voor hem zat het erop. Volgend jaar weer een bardienst.