‘Met Theodoor Teut’, zei de lange ietwat stuntelige slungel­ach­tige man aan de telefoon, ‘wat kan ik voor u beteken?’ Had Theodoor dat maar nooit gevraagd, of misschien toch wel. Er klonk een stem met een sterk Frans accent uit het luisterge­deelte van de hoorn. ‘Bent u dat lid van tennisvereniging Huizen, die zo vaak in het clubblad is verschenen?’ vroeg de stem. Theodoor moest toegeven dat dat zo was.

De persoon aan de andere kant stelde zich voor als Jean Claude Duballe en zei dat hij op zoek was naar een man als Theodoor om een jaar in het Zuid -Franse Nice te komen werken. Hij bezat een groot amusementspark met tennisbanen, zwembaden en sauna’s. Zowel overdekt als open. De betaling zou wel overeen te komen zijn. Dit was een kans waar Theodoor op zat te wachten. Al jaren zonder werk, nu een pracht kans in Zuid-Frankrijk in de zon met mooie gebruinde dames in kleine bikini’s, het water liep hem uit de mond. ‘Ik doe het’; vertelde hij Jean Claude, ‘Stuur maar een vliegticket’.

Dat ticket lag de volgende dag al in de bus, Theodoor had nauwelijks tijd om afscheid te nemen van zijn vader en moeder, zus Gertruida, broer Hendrik, Oom Jacobus, neef Zebedeus en neef Thobias.

Ook jullie, leden van de tennisvereniging, had Theodoor graag een handje en nog liever een zoentje gegeven, maar helaas…. Time flies.

 

Naschrift redactie

Voorlopig zullen we het zonder Theodoor moeten doen, misschien dat hij een kaartjes stuurt, we houden u op de hoogte. Het wordt wel stil op ons mooie tennispark, Jan weg en Theodoor weg.