Als ik ’s nachts de stukjes van de commissieleden lees, denk ik volkomen doorgedraaid maar wat ontzettend leuk geformuleerd

Er zit natuurlijk een ploeg mensen, die zo volkomen op elkaar zijn ingespeeld en zo close met elkaar zijn dat menig jaloerse echtgeno(ot)(te) wel eens rond 2:00 uur in de morgen bij thuiskomst van een van deze personen vraagt: “waar kom jij in hemelsnaam vandaan?” Waarop onze begeleiders aan het stotteren slaan en door schade en schande wijs geworden zeggen uit de kroeg”. Want wie gelooft er nou, dat deze kanjers alleen maar tot diep in de nacht aan het plannen en organiseren zijn, niemand toch.

Kookploeg

Volgens ingewijden is de situatie ook zo bij de kookploeg. Ik zit niet graag in een pannetje te roeren – ben ik ook niet voor geschikt, eitje bakken lukt wel – maar wie gelooft er nou dat deze mensen uit clubliefde in een oven warme keuken lekkere hapjes voor de hongerige spelers en aanwezigen maken. Niemand toch. Er moet meer aan de hand zijn.

De deskundige

Theodoor Teut, ervaringsdeskundige bij uitstek, is eens aan het observeren geslagen. Heeft zich stiekem in de toernooikamer onder het bureau verstopt, taperecorder aangezet, camcorder in de aanslag en heeft gewacht tot het moment dat een van de aanwezigen de mist in zou gaan. De kleinste toespeling, (on)gewenste intimiteiten, hij zou alles vastleggen op tape en camera. Niets, helemaal niets van dit alles. Alleen een gigantische pijn in knieën, nek en rug toen hij op zijn knieën midden in de nacht het toernooi hok verliet. Ook bij de kokkies, Leo’s Angels, ja ja de naam alleen al vraagt om sensatie, ging hij verstopt in een aanrechtkastje wachten op het moment suprême. Zelfde resultaat, knieën, nek en rug waren slechts door een chiropractor weer in fatsoen te krijgen. Maar schandalige opnamen, helaas nee.

Wat zag Theodoor over het hoofd, er moest toch iets zijn. Hij ging te rade bij de man met de baard. Deze, de voorzitter, legde uit dat het gewoon een kwestie van clubliefde was. De toernooileiding, eetdeskundigen en helpers laten hun partner gewoon een week alleen om anderen te plezieren. Onbegrijpelijk. Waarderen de vereniging, de leden en de gasten dit dan wel, vroeg hij Ron.

De voorzitter legde uit dat dit wel het geval was, alleen werd er niet zo over gesproken. Je moet mensen immers niet te veel prijzen, krijgen ze alleen maar kapsones van. Pas als ze het werk niet meer doen, krijgen ze de nodige waardering.

Teut begreep dit laatste uiteraard goed en besloot op dat moment te wachten.

Het was echt een vakantie van vandaag diverse locaties boeken en overmorgen op reis. Het weer in Nederland was nou niet echt lekker, veel te nat en de vooruitzichten waren niet beter. Eigenlijk zijn wij niet aan een seizoen gebonden, maar de hond was gedekt en zal eind augustus bevallen, dus tijd hebben we dan niet meer. Laat staan om op vakantie te gaan. Dus golftassen mee en op reis.

 

De locaties

De eerste 2 overnachtingen lagen in de buurt van Milaan, om precies te zijn Solbiate Olona in de buurt van vliegveld Malpensa. Clean modern hotel op de golfbaan. Vrienden van ons wonen in de buurt, dus daar hebben we nog een heerlijke middag en avond doorgebracht.

Toen naar Monsummano Terme in de Italiaanse provincie Pistoia (regio Toscane). Fantastisch leuk en klein hotel – 9 kamers- met een uitstekend restaurant en een aangename sfeer. Na de eerste 9 holes met een trolley gelopen te hebben, waren we hard toe aan een break. De hellingen waren van zo’n niveau, dat wij Nederlanders het gevoel kregen de Mont Blanc te beklimmen. De volgende dagen maar een buggy gehuurd, waardoor we heel wat ontspannender aankwamen. Helaas hadden we maar 3 nachten in dit hotel en moesten we verder naar de finale locatie, dit was Ugolino bij Florence in de buurt. Een residence met allerlei appartementen en een peperdure golfbaan, die in het weekend voor niet leden gesloten was. We besloten hier maar 1 nacht te blijven en via de meegebracht notebook een andere locatie te zoeken.

Op aanraden van onze Italiaanse vrienden belandden we in het mooie Castell”Arquato, in de provincie Piacenza. De regen grens lag 100 km noordelijker, dus we konden weer genieten van een heerlijke temperatuur. We boekten een appartement op de Golfbaan en het bleek dat we een van de weinige Nederlanders waren die daar ooit gebivakkeerd hebben.

Het nieuwe huis van onze Italiaanse vrienden lag tegenover de golfbaan, dus kwamen zij spontaan over om een balletje te slaan.

Vanaf deze locatie zijn we na 4 nachten terug gereisd en hebben overnacht in het Zwarte Woud in een heerlijk hotel Marxzeller Mühle in Marxzell. Mooi hotel met een heerlijk restaurant. Tegenover het hotel een museum met treinen, antieke auto’s en zelfs een heuse tank.

Onderweg

We hebben ruim 3400 kilometer gereden, waarvan ca. 600 km in Italië. Nu ben ik al vele malen met de auto naar Italië gereisd, maar steeds opnieuw verbaas ik me over het Haantjes gedrag. Italiaanse automobilisten rijden altijd hard, ondanks alle flitspalen die er tegenwoordig staan en proberen je gewoon van de weg te drukken.

Ik reed al 140 km, toen een Mercedes op dook, met lichten knipperde en op mijn bumper zat. Voor mij diverse auto’s, opzij diverse vrachtwagens en toch wilde hij dat ik voorbij ging. Zodra ik door kon rijden, ging bij mij het gas er op. Waar ik 130 mocht, reed ik 160. De Mercedes achter mij aan, maar pech voor hem, op mijn navigatie staan de flitspalen, dus net voor ik de flitser bereikte, ging ik naar rechts. Het haantje gaf nog eens gas en ja hoor aan zijn remlichten zag ik dat hij geflits was met minstens 170. Zal hem leren de volgende keer

Ook kunnen Italianen niet kleuren, dat wil zeggen binnen de lijnen rijden. Meestal rijden ze op 2 weggedeelten, wat vooral bij tegemoet komend verkeer op smalle wegen voor problemen kan zorgen.

De Italianen

Het haantjes gedrag is irritant, maar verder is de persoonlijke aandacht, de vriendelijkheid, de ongedwongen sfeer en de heerlijke keuken volop reden om van dit land te genieten. Wij kunnen nog veel leren in Nederland van hun gastheerschap.

Aanbevelingen:

Monsumanno
Montecatini Golf- La Foresteria

Castell”Arquito
prachtig middeleeuws stadje met een mooi kasteel

Golfclub Castell”Arquito

Ristorante Maps

Ristorante La Cantinaccia

Marxzell

Hotel Restaurant Marxzeller Mühle

Studentes
Er wordt tijdens deze sessies gewerkt met 2 ingehuurde studentes, één van 24 en één van 25 jaar oud. Jacqueline en Natasha, zo heten de beide meisjes zijn erg geliefd. Beide dames zijn goed geproportioneerd, slank. Blond haar, hemelsblauwe ogen en ca. 1.75 meter lang. Theodoor heeft ze via een speciaal bureau kunnen inhuren. Zo’n bureau dat eigenlijk alleen maar met intelligente mensen werkt, want de meisjes van dit bureau moesten ook wel eens mee naar zakendinertjes en zakenreizen. Hoewel de sessie goed verlopen heeft Teut toch tijdens de gehouden avonden bemerkt dat echtparen eigenlijk niet tegelijkertijd op een avond de cursus moeten volgen. Er blijken nogal eens verschillen in inzicht te zijn, hoe ver je moet gaan als gastheer of gastvrouw. Terwijl de mannen het uiterste geven, zijn de vrouwen onvriendelijk en kortaf. Theodoor denkt dat het er waarschijnlijk mee te maken heeft dat de sessies in het najaar en de winter worden gegeven, een periode waarin de meeste vrouwelijke leden liever bij de open haard zitten, dan in een niet al te warm clubhuis. De mannen zijn meer gehard en vragen zelfs of de sessies niet langer mogen duren. Na afloop van de sessies worden de dames weer opgehaald door waarschijnlijk een oom, een boom van een kerel uit een of ander tropisch land, die er, denkt Theodoor, voor moet zorgen dat er onderweg niets met de meisjes gebeurt. Ze zijn nog zo jong en onschuldig en het is immers niet pluis op straat. Bovendien moeten ze helemaal naar Amsterdam.

Visitekaartje
De studentes zitten waarschijnlijk in hun laatste jaar, want ze zijn al druk bezig om een baan te zoeken. Alle mannelijke leden krijgen een visitekaartje, zodat als er een baan voorhanden is, ze de meisjes meteen kunnen bellen. Toch blijkt dat Jacqueline en Natasha onze vrouwelijke leden laag inschatten anders hadden ze hen ook wel een visitekaartje gegeven. Hoeveel vrouwelijke leden van onze vereniging bekleden immers niet belangrijke posities of hebben een eigen bedrijf? Jammer, Theodoor nam zich voor het de studentes toch eens mee te delen.
Het is prettig te weten dat deze sessies zo goed ontvangen worden, want het kost de vereniging allemaal nogal wat. Het budget voor 2000 zal waarschijnlijk wel een fiks tekort laten zien, maar het bestuur heeft gezegd voor kwaliteit te gaan en heeft persoonlijk met de studentes in Amsterdam onderhandeld. Het zal het komende seizoen dan ook wel een hele verandering zijn, te zien hoe er in onze vereniging met nieuwelingen en andere klanten wordt omgegaan. De Kuil en de Bijvanck zijn waarschijnlijk erg jaloers.

Cursus, effectief omgaan met je partner
Nu deze sessies zo’n succes zijn, zal er op vrijwillige basis in april door Theodoor Teut een cursus effectief omgaan met je partner worden gegeven. Tijdens de laatste sessie gingen een aantal vrouwelijke leden met hun mannelijke partners op de vuist. Zomaar, zonder duidelijk aanwijsbare reden.

Ook de beide studentes werden aangevallen, terwijl zij toch hun uiterste best deden om de argeloze klant/ het nieuwe lid uit te hangen. Misschien dat de echtgenotes het verhaal niet begrepen dat Natasha tijdens deze sessie vertelde. Een zeer interessant verhaal ongetwijfeld, want Teut zag dat alle aanwezige mannen aan haar lippen hingen. Toch leuk dat meisjes op deze jeugdige leeftijd al zoveel leuks kunnen vertellen. Theodoor kreeg een wee gevoel in zijn maag en tranen in zijn ogen, toen hij er aan dacht dat hij misschien ook wel 2 dochters van deze leeftijd zou hebben gehad.

Als hij niet gekozen had voor een carrière als tennistrainer van Boris Becker en als textiel magnaat in Nice zou het waarschijnlijk heel anders hebben gelopen. Maar het was nog niet te laat, hij zag er nog aantrekkelijk uit en misschien kwam hij het komende seizoen wel wat gescheiden vrouwtjes tegen. Je weet maar nooit.

Waar gaat het om zult u vragen.

Het blijkt dat de gastvrijheid van onze club ver te wensen overlaat.
Eerstejaars worden niet of nauwelijks bij de vereniging betrokken, de bardiensten geven niet de hosting service die van hen verwacht wordt en de verenigingsavonden worden niet of nauwelijks bezocht vanwege de onpersoonlijke sfeer die er in het verenigingsgebouw heerst. Het clubhuis van de vereniging wordt, indien men tenminste niet tennist of doucht, zo snel mogelijk verlaten. Het gezellig hangen aan de bar is, volgens recent onderzoek, gereduceerd tot gemiddeld één kwartier. Gevolg is; de baromzet loopt gigantisch terug en de nieuwelingen verlaten over het algemeen na één seizoen al weer de club. Onze tennisvereniging, kun je gerust zeggen, bevind zich in een neergaande spiraal.

Hoe gaan we dit gezamenlijk aanpakken?

De tennisvereniging bestaat momenteel uit ca. 760 leden. Vanaf maandag 1 november zullen er drie maal per week trainingen en sessies worden gehouden en wel op maandag, woensdag en donderdagavond. Per avond zullen 20 leden aan deze cursus moeten meewerken. Dat houdt in dat bij de start van het nieuwe seizoen elk lid in het bezit is van het diploma goed gastheerschap. In de maand december en in de eerste helft van januari zullen, vanwege de feestelijkheden, geen trainingen worden gehouden. U kunt in de loop van oktober de eerste oproep verwachten.
Voorafgaand aan de avond krijgen de leden een syllabus toegestuurd, met het verzoek deze terdege door te lezen, zodat de sessies binnen 4 uur zijn afgerond. De avonden beginnen om 19.00 uur en duren tot ca. 23.00 uur.

Wat kunt u allemaal verwachten?
Er wordt uitgegaan van het standpunt, ook een lid is een klant. Het is een methode van relatiegericht werken. De klant (het lid dus) moet worden gezien als het middelpunt van de vereniging. Zonder klanten geen vereniging, zonder klanten geen omzet, zonder klanten geen feest.

Essentiële punten zijn:
• Niet eenmalig maar frequent.
• Zorg dat uw klanten altijd bij u blijven of terugkeren.
• Draag zorg voor een goede harmonie en vooral in relatie met uw klant.
• Wees geduldig, het consumptiebord is niet voor iedereen goed zichtbaar
• Geef het juiste wisselgeld terug

Disharmonie ontstaat als:
• U zelf geen persoonlijkheid uitstraalt.
• U de klant nauwelijks een blik gunt.
• U de klant niet beleefd te woord staat.
• De klant wordt overdonderd.

Welkom en ontvangst
• Laat in de bar zien dat u de gastheer bent
• Tutoyeer de klant alleen als hij of zij dat zelf aangeeft
• Laat zien en merken dat u de klant herkent van eerdere gelegenheid
• Vraag de klant wat hij wil drinken
• Onderbreek gesprekken met kennissen en/ of collega bardiensten
• Zorg dat u geen halve glaasjes inschenkt.
• Zorg voor een warme glimlach

Daarnaast zal het accent worden gelegd op de ontvangst van nieuwe leden. Tijdens de trainingssessies zal aan de aanwezige leden gevraagd worden of hij of zij een leading rol willen spelen in hosting.
In de hal zal een desk worden gebouwd waar tijdens de weekenden en bij speciale evenementen de host zitting zal nemen. Een andere host begeleidt de klant (het lid) naar de bar of naar het labelbord. Een tafel in de barruimte zal worden gereserveerd als gesprek- en kennismakingsplek voor de nieuwe leden. Ieder nieuw lid zal gedurende één jaar door een gastlid worden gecoacht.

Het klinkt allemaal zeer professioneel, en dat is dan ook juist wat Theodoor Teut ermee bedoelt. Willen wij als vereniging over 25 jaar nog willen bestaan, zullen er offers van de huidige leden gevraagd worden. Inmiddels is er al vanuit andere verenigingen in het Gooi en omstreken belangstelling getoond.

Leden die nadere informatie willen hebben kunnen contact opnemen met de vertrouwenspersoon van de club, via e-mail TheodoorTeut@tvhuizen.nl
Alle reacties worden met de nodige zorg behandeld.

Probleem 1
Dat betekent een complete reorganisatie. En stelt mij voor een aantal grote problemen zoals:
1. Wat doe ik met de oude computer
2. Wat doe ik met de software op die oude computer
3. Wat doe ik met de soundblaster in die oude computer
4. Wat doe ik met de fax -modemkaart in mijn oude computer
5. Wat doe ik met alle software op mijn 5 1/4 inch diskettes
6. Wat doe ik daarna met alle oude 5 1/4 inch diskettes
7. Wat doe ik met de oude printer

Probleem 2
Als ik al die vragen beantwoord heb, dient zich een volgend probleem aan namelijk:
a. Waar zal ik de nieuwe computer zetten
b. Hoe voorkom ik dat mijn vrouw en kinderen dagelijks uren zitten te internetten of te faxen, voor de hond heb ik, ondanks het feit dat ik denk dat ze zeer verstandig is, niet zo’n angst.
c. Zal ik weer, net zoals in 1989 toen de eerste computer in huis kwam, tot diep in de nacht
d. gebogen zitten achter het scherm, daarbij vrouw, kinderen en hond sterk verwaarlozend.
e. Zal ik wel om kunnen gaan met Internet
f. Zal de verplichte opleiding niet te zwaar zijn
g. Zullen de maandelijkse lasten niet te hoog zijn

U ziet het valt allemaal niet mee.

Antwoorden 1
Natuurlijk zijn er antwoorden op al deze vragen
ad. 1. De oude computer kan ik tegen een minimaal bedrag verkopen
ad.2. De software op de oude computer kan ik naar diskettes kopiëren
ad.3 De soundblaster kan ik misschien wel in de nieuwe PC bouwen
ad.4. De fax -modemkaart is overbodig geworden en moet ik verkopen
ad.5 Alle software, tenminste die ik denk nodig te hebben naar 3 ½ inch diskettes kopiëren
ad.6 Leegmaken en weggooien, weggeven heeft dunkt me, geen zin.
Ad.7 Bewaren om bijvoorbeeld etiketten of zaken te drukken waarbij de afdruk kwaliteit een ondergeschikte rol speelt.

Antwoorden 2
ad a. Als ik de computer beneden zet, zitten mijn kinderen er mee te spelen, en zet ik hem boven dan wil
mijn vrouw er mee spelen.
ad b. Misschien kan ik de computer beveiligen met een wachtwoord
ad c. Die kans zit er dik in, maar misschien krijgen mijn vrouw en kinderen de smaak wel te pakken en wordt ik sterk verwaarloosd.
ad d. Misschien moet ik wel een cursus gaan volgen
ad e. Misschien wel, misschien niet
ad f. Misschien wel, misschien niet

Vragen 3
Daarbij komen natuurlijk weer andere vragen naar boven namelijk:
ad ad.1. Wat voor bedrag moet ik voor die oude computer vragen
ad ad.2. Kopiëren betekent een hele hoop tijd en die heb ik niet
ad ad.3. Heb ik de gebruiksaanwijzing nog wel
ad ad.4. Wat moet ik voor zo’ n kaart vragen
ad ad.5. Wat wil ik nog gebruiken en hoeveel tijd ben ik wel niet bezig om te kopiëren en ik heb dus geen
tijd
ad ad.6. leegmaken kost ook weer tijd en vallen deze diskettes nu onder gewoon afval of chemisch afval.
ad ad.7. Waar laat ik in godsnaam een tweede printer

Antwoorden 3
ad.ad.a. Misschien moet ik mijn oude computer wel houden
ad ad.b. Dan moet ik het wel ergens opschrijven, en mijn vrouw komt overal achter
ad ad.c. Altijd weer die twijfel
ad ad.d. Daar heb ik natuurlijk weer geen tijd voor
ad ad.e. Altijd weer die twijfel
ad ad f. Altijd weer die twijfel.

Zie ik het nog wel
Al deze vragen en al deze antwoorden roepen weer nieuwe vragen en nieuwe antwoorden op maar het komt er in het kort op neer:

Ik verkoop mijn oude computer niet en misschien dat ik de nieuwe ook maar niet aanschaf.
Ik koop de nieuwe computer wel en bewaar de oude.
Ik bewaar alle oude diskettes
Ik moet zorgen dat ik over wat meer tijd kan beschikken
Ik ga uitkijken naar een groter huis
Ik ga apart wonen en laat de oude computer bij mijn vrouw en kinderen en geef ze geen
sleutel van mijn nieuwe huis.
Ik ga langzaam maar zeker overspannen worden en vraag een intakegesprek aan bij de
psychiater.

De kinderen en de hond zijn zolang uit logeren bij Opa en Oma. Dat zal ongetwijfeld weer een hoop problemen geven wanneer ze terugkomen. De meeste Opa’s en Oma’s denken dat de kleinkinderen het best rustig gehouden kunnen worden met snoep, taartjes en videofilms. Ook de hond zal na afloop van het logeerpartijtje weer op dieet moeten. Maar goed we hebben het over de verbouwing.

Het zit namelijk zo ik heb ruimte tekort. In de loop der jaren ben ik een verwoed verzamelaar geweest van alles wat maar enigszins te maken had met: pennen, aanstekers, petten, stropdassen en postzegels. Ook literatuur “probeerde” ik netjes gerangschikt op onderwerp te bewaren. Zo heb ik gegevens over wijnen, kaas, stropdassen, financiële achtergronden, het dorp waar ik woon, de stad waar ik geboren ben, eten, en de bijzondere evenementen in mijn leven. Daarnaast bewaar ik alle bladen over computers en software en heb ik nogal wat boeken over mijn hobby’s. Ook de print-out uit mijn computer bewaarde ik, want je kunt nooit weten of je iets verkeerds weggooit, wat je de volgende dag weer nodig hebt.

Geen tijd
Het enige probleem dat ik met al deze verzamelde zaken heb, is dat ik nog geen tijd heb om alles te lezen, te rangschikken en op te bergen. Totdat mijn vrouw dan ook op een mooie zondagochtend na vruchteloos lang roepen, naar boven kwam, door alle, volgens haar, troep waadde en mij daaronder vond. Toen zei ze “Dit gaat niet meer”. Dat vond ik ook en dacht dat ze bedoelde dat ik er een kamer bij kreeg en dat de kinderen maar bij elkaar moesten gaan slapen. Maar later onder het genot van een kopje thee vertelde ze me op rustige toon, wat ze daarmee bedoelde. Ze zei: we gaan verbouwen. Op dat moment had ik het nog niet helemaal door, ik zat eigenlijk nog te piekeren hoe ik het de kinderen moest vertellen. Enfin, de kinderen en de hond weg en wij in de oude kleren. Die oude kleren bewaren we meestal voor dit soort speciale gelegenheden. Die zijn er gelukkig zelden, daar ik vrij lui ben aangelegd.

Kilootje erbij
Het enige probleem is dat er in de loop der jaren wat kilootjes bijkomen, zodat we er tamelijk idioot uitzagen in die oude kleren. Toen ik aldus gehesen in die oude kleren, voorzichtig vanwege het gevaar van een scheurbroek probeerde te lopen, en mijn beginnend buikje mij het voortdurende idee gaf afgekneld te zijn, ging de bel. Het was de buurvrouw, een 22‑jarige pas gescheiden blondine, die langs kwam om met mijn vrouw een kopje koffie te doen. Met dat doen zeggen ze in ons dorp een kopje koffie drinken. Aangezien ik mij hoogst ongelukkig voelde in die oude kleren bleef ik maar stilletjes boven zitten. Toen de buurvrouw weer weg was, vertelde mijn vrouw dat de buurvrouw een paar uitsteken­de ideeën had gehad. Op haar advies had mijn vrouw gebeld met een expert, zei ze, die ons wel eens wat zou helpen. Ik moest mijn kamer maar eerst eens helemaal leeg maken en alles opslaan in een grote ijzeren kist die in de tuin stond. Raar, zeg ik dat die buurvrouw eigenlijk gescheiden is, ze ziet er knap uit, weet jij de reden?
Nou zei mijn vrouw, dat zal ik je morgen wel vertellen.

Leeg
Na een dag sjouwen was het zover, de kamer was leeg. Natuurlijk had ik mijn computer op een veilige plaats gezet, want je kunt nooit weten. Nu vroeg ik mijn vrouw, welke muur moet er het eerst uit? U zult misschien denken, die kerel zit onder de plak, maar dat ziet u toch verkeerd, hoor. Mijn vrouw heeft namelijk een ontzettend goed bouwkundig inzicht. Dat bleek dan ook wel want er hoefde geen muur uit. Toen we ‘s avonds naar bed gingen was er nog een klein probleempje, de computer lag tussen mijn vrouw en mij in en zij wilde niet tijdelijk naast het bed slapen. Maar na enig overleg was ook dit weer opgelost. De volgende dag vroeg mijn vrouw of ik even een boodschapje wilde doen bij de Doe –Het ‑Zelf in het dorp. Toen ik op de terugweg onze straat inreed, zag ik een vrachtauto langsrijden, met net zo’n kist als bij ons in de tuin stond. Wat grappig dacht ik, er zijn meer mensen op het idee gekomen om te gaan verbouwen. Toen ik echter de oprit opreed zag ik dat onze, mijn kist, was verdwenen.

Sterk zijn
Enigszins wantrouwig vroeg ik mijn vrouw “Waar is onze kist”? Mijn vrouw, lief als ze is zei: ga eens rustig zitten. Ze vertelde me dat ik heel sterk moest zijn, ik dacht nog steeds dat moet je wel zijn om een muur uit te breken. Het was toch wat anders, onze gedachten lagen niet helemaal op een lijn, want de man, de zogenaamde expert, die ons zou komen helpen was in werkelijkheid een chauffeur van een containerbedrijf geweest voor groot afval en die had ons van al mijn verzamelingen afgeholpen.

Langzaam drong tot mij door, dat ik geen verzameling meer had en dat ik daarom zo sterk moest zijn, om dat verlies te dragen. Mijn vrouw vertelde me trots dat de man heel royaal €.100, = had gegeven voor die troep, dus dat we heel blij mochten zijn. Toen ik mijn vrouw voorzichtig vroeg waarom de buurvrouw nu dan eigenlijk gescheiden was, vertelde ze mij dat de buurman ook zo’n verzamelaar was geweest en ……………………..

Het is nog niet helemaal goed gekomen tussen mijn vrouw en mij, maar de therapeuten geloven dat binnen het jaar alles weer koek en ei is. Ik heb ondertussen in de Dikke van Dale ontdekt dat verbouwen, meerdere betekenissen heeft.

Ik wil u deelgenoot maken van een belangrijke gebeurtenis in mijn leven.

Nog niet zo lang geleden was ik in de gezegende omstandigheid dat ik tijd genoeg had. Het gras werd gemaaid, ik stond samen met mijn vrouw in de keuken om van haar kookkunst te genieten en de kinderen hadden een trouwe speelkameraad aan mij. Ook de hond werd nog trouw door mij uitgelaten. Je spreekt in een dergelijk geval over huiselijk geluk. Ons gezin was zelfs een voorbeeld voor de buurt (Ik woon in het Gooi en daar is dit een zeldzaamheid).

Verliefd
Toen op een gedenkwaardige (noodlottige)dag gebeurde er iets waar iedere man of vrouw vroeg of laat wel eens mee te maken krijgt……… ik werd opnieuw verliefd. Ik kreeg haar als het ware aangeboden en daar kan zelfs de meest geharde man niet tegenop, ik was verkocht. Zij was van Aziatische komaf en als ik haar zachtjes beroerde deed zij alles wat ik maar van haar vroeg. Mijn liefde voor haar ging zelfs zo ver, dat ik een eigen boudoir voor haar inrichtte. Elke vrije minuut die ik had, besteedde ik aan haar. Ik liet mijn vrienden met haar kennismaken en ook die werden door mijn liefdeskoorts besmet. Ik ging laat naar bed en verwaarloosde mijzelf.
Collega’s die lucht kregen van het feit dat ik zo geïnspireerd was door deze Aziatische schone, vroegen mij of ik niet zitting wilde nemen in een nieuw op te zetten blad, om mannen en vrouwen die deze vorm van overspel eveneens hadden moeten ondergaan te hulp te zijn. Hiertoe was ik natuurlijk maar al te graag bereid.
Ik wisselde ook kleine wetenswaardigheden en ervaringen uit. Ik wilde steeds meer perfectie naar voren brengen, bang als ik was om voor onervaren versleten te worden.
Zoals zij mij die eerste tijd benaderde was zij nogal naakt, zodat het mij beter leek – ook met het oog op mijn vrienden – om haar maar eens aan te kleden. Men zou eens kunnen denken. Heeft u enig idee, hoeveel geld mij dit heeft gekost? Ik kan er alleen maar naar raden.
U begrijpt, voor vrouw en kinderen was er geen minuut vrije tijd meer over. Eten deed ik tussen de bedrijven door, de kinderen vonden in een therapeut de beste vervanger voor mij, de hond werd aan haar lot overgelaten en het gras groeide over de schutting heen, De buurt sprak er schande van en vrienden en kennissen, die totaal geen begrip voor mijn verhouding konden opbrengen, verdwenen uit ons leven.

De psychiater
Mijn vrouw toch een ruim denkend modern mens, dreigde eveneens uit mijn leven te verdwijnen zodat ik besloot om eens met mijzelf in het reine te komen. Ik werd via de vertrouwensarts naar een goede psychiater verwezen, die mij na enkele tientallen sessies deed inzien “dat ik afstand zou moeten doen van mijn Aziatische”. Dit was een hard gelag. Ik maakte met mijn vrouw een afspraak dat ik mijn Aziatische schone nog maar twee uur per dag zou ontmoeten en dat zij bij deze ontmoetingen aanwezig zou zijn.
Toen ik deze twee, in die gezamenlijke ontmoetingen heimelijk met elkaar vergeleek, viel het mij op dat ik eigenlijk niet goed wijs was om overspelig te zijn. Mijn Aziatische kon niet koken, wist het altijd beter dan ik en was minder gauw tevreden met een simpel woord dan mijn eigen vrouw. Bovendien had zij altijd haar mond vol en nam zij steeds meer ruimte in beslag.

Ter overdenking
Daarom beste lezers, na deze ontboezeming een laatste woord van een door ervaring rijp geworden man:
“Wordt u een buitenlandse schone in de schoot geworpen, behandel haar uiterst koel en afstandelijk en gooi uw familiegeluk niet in de waagschaal”.
Bijgaand een afbeelding van mijn Aziatische.

Bart
Zo ook een week of twee geleden. Ik stond met Barbara van Veen, nog steeds een heerlijke vrouw, aan de bar toen Bart op me af kwam. Bart, 1.90 meter lang 120 kilo zwaar en de lucht van een nest jonge katten om zich heen. Een zoon van gescheiden ouders, altijd in om een ander onderuit te halen en om de leraren te pesten. Door zijn gewelddadige houding vroegtij­dig van school gestuurd. Vijfentwintig jaar niet gezien, maar wel redelijk zijn ‘loopbaan’ gevolgd. Vele arrestaties wegens openbare dronkenschap, geweldpleging, roof- en zedendelic­ten.
U kunt zich indenken dat ik niet echt blij was hem te zien, maar ja wat doe je. “Hoi Bart, hoe gaat het ermee?” leek mij de beste oplossing. Na een vriendelijke klop op mijn schouder, tenminste ik neem aan dat ‘ie vriendelijk bedoeld was (het leek meer op een poging tot doodslag) begon Bart te vertellen dat hij ‘bevrijd’ was. Na enige jaren in de gevangenis te hebben gezeten, getrouwd en gescheiden te zijn, zijn kinderen mishandeld te hebben en zichzelf bijna voor de trein te hebben gegooid, had hij een oplossing gevonden. Hij was sinds enige tijd in het bezit van een Multi Media Personal Computer en erg bevangen door Virtual Reality. Voor degenen die niet weten wat dat is, via een speciale bril en geluidsapparatuur een denkbeeldige wereld binnengaan en alles life meemaken.

Computer
“Hij had altijd van die rare neigingen”, zo vertelde hij. Het ging dan troebel worden in zijn hoofd en hij wist niet goed meer wat hij deed. Zijn psychiater, toegewezen door het Pieter Baan centrum, had hem aangeraden een computer aan te schaffen. Dan kon hij zijn gedachten een verzetten. Dat was geen kunst voor Bart, een kraak was gauw gezet en met de nieuwste programmatuur en software in zijn bestelbusje (waarin hij rondreed zonder rijbewijs, verze­kering of belasting) ging hij naar huis.

Het eerste wat hij deed was foto’s van zijn familie scannen. Hij liet ze via de maker van een softwareprogramma verwerken in een fighter programma en kon ze, zodra hij behoefte daartoe voelde, helemaal in elkaar slaan. Het virtuele bloed droop van het beeldscherm af. Daarna kreeg hij een programma in handen waar hij als chauffeur van een bus, andere wegge­bruikers moest ontwijken. Hij raakte ze allemaal en de ledematen spatten alle kanten op. Toen vond hij op het World Wide Web een site waar allerlei dames ter beschikking stonden en bracht daar vele uren op door. Af en toe begaf hij zich onder de supporters van een club, dan zocht hij virtuele andere supporters op en ging eens flink tekeer. Hij bezocht een virtuele disco en schoot een paar mensen overhoop. Hij overviel virtuele villa’s en vermoordde en beroofde de bewoners. Het leven was heerlijk, dankzij de PC. Als hij het echt niet meer zag zitten sprong hij van een virtueel perron voor een virtuele rijdende sneltrein.

Geur van spanning
Barbara en ik keken hem met grote ogen aan. “Jij bent op je PC met al dat soort zaken bezig”; vroeg ik hem. “Ja, vind je het niet geweldig, nu hoef ik tenminste de straat niet meer op”, antwoordde Bart. “Een ding”, zei hij, “mis ik wel, dat is de geur van spanning, van angst. Daar heeft de PC nog geen antwoord op”.
Ik vroeg hem een redelijk benepen stem wat zijn psychiater daar van vond en wat hij daar dan aan deed..

“Och”, zei Bart, “ik heb nu een virtuele psychiater, die volledig ingesteld is op mijn behoeften, als het advies me niet bevalt, vermoord ik hem en anders mag hij blijven. En om de geur weer op te snuiven, ga ik af en toe gewapend met bril en oorwarmers de straat op en leef me nog eens uit in de realiteit”.

Afgemeld
De barjuffrouw, die eigenlijk iets heel anders in het dagelijkse leven is, stond met zweetdruppeltjes op haar hoofd de bestel­lingen te verwerken. Theodoor vroeg aan de eigenaar van de baan, de groundsman, of hij achter de bar mocht lopen, en dat mocht. ”Bent u maar alleen”; vroeg hij aan de juffrouw achter de bar. “Ja, zuchtte ze, de andere bardienst belde me op want ze voelde zich plotseling niet erg lekker en zei; “dat het toch niet druk zou worden.” En ja als iemand ziek is, moet ie niet hier komen sloven, maar lekker in bed kruipen. Maar het is wel druk, ik heb al voor ruim tweehonderd Euro omgezet en dat geld komt grotendeels van de jeugd.

Theodoor herinner­de zich dat, toen hij nog jong was en op de padvinde­rij zat, hij nooit geld bij zich had. Nee, een lekkere boter­ham met kaas in een vetvrij papiertje en een beker met melk. Niet van die dunne melk zoals tegenwoordig maar met van die dikke room erop. Maar ja, de jeugd van tegenwoor­dig was zo lang, al die cola en marsen en ander snoepgoed zou wel goed voor ze zijn. Op de baan deden ze tenminste vaak verwoede pogingen om de ballen stuk te slaan.

De juf­frouw, Ellie heette ze, had haar klanten weggewerkt en was nu druk bezig om de kas te tellen. Al het geld lag op de bar, muntjes links en papier­geld rechts. Dat moest nadat het geteld was in een zakje, vertelde ze en de verschillen moest je op een briefje erbij zetten.

De uitleg
Theodoor hoopte maar dat zijn bardienst maat wist hoe de kassa en de koffieautomaat werkte, want het zag er maar ingewikkeld uit. “Heel eenvou­dig”; zei de groundsman, “ik leg het je wel even uit”. Hij vertelde hoe de koffie­automaat, de kassa, de afwasauto­maat, de frituur, de magnetron en de bakplaat werk­ten. Ook kreeg Theodoor de gele­genheid om de koelkasten en de vriezers in het grote hok te bekijken. Wat zaten er veel vliegjes in die ruimte, zeker een nest. De groundsman wist wel veel van techniek, bedacht Theodoor, tja als eigenaar moet je veel weten, anders had ie het nooit zo ver geschopt.

Theodoor voelde zich ook al groei­en. Straks zou hij tijde­lijk de baas zijn over al deze dingen. Samen met zijn bardienst collega. Waar bleef die eigenlijk, het was al kwart over zes.

In de (S)tennis stond met wie hij bardienst had, Hilde Beker -in de Hand. Mooie naam, ze zou wel getrouwd zijn. Opeens kwam er een knul van ongeveer zestien jaar op hem toegelopen. Ik ben Bram en ik kom je helpen. Nu dat vond Theodoor wel aardig. Samen met Hilde en Bram zou hij het wel rooien. Bram hielp hem uit de droom. “Hilde heeft mij haar bardienst gegeven”. “Ik ben haar buur­jongen”, ging hij verder, Hilde had er niet zo veel zin in, dus vroeg ze het aan mij”. Nou dat vond Theodoor wel sympathiek van die Bram, dat hij zomaar voor zijn buur­vrouw insprong. “Tennis je al lang?”; vroeg hij hem. Nee, ik tennis niet, ik zit op hockey, dat speel je wat lager en zonder net. Het leuke vind ik van zo’n bar­dienst dat je gratis kunt drinken en er nog wat mee ver­dient ook.

Verdiensten
Dat was nieuw voor Theodoor.” Wat verdienen we er dan mee?” vroeg hij Bram. “Nee, jij niet, maar ik, Hilde heeft me namelijk € 25,= gege­ven voor vanavond, ongeveer €4,= per uur, snel verdient niet?” antwoordde Bram.

Lang had Theodoor niet om er over na te denken, want de eerste avond klanten kwamen er al aan. “Vijf koffie en is t’ie vers” vroeg een bezwete heer met een band om zijn hoofd. Theodoor dacht het wel. Hij berekende aan de hand van het consumptie bord hoe duur het was. “Vijf Euro alstublieft”; zei hij. Och doe er ook nog maar een witte wijn en een AA tje bij; zei de bezwete man en gaf Theodoor een briefje van honderd. Ai, dat betekende op­nieuw rekenen voor Theodoor, had hij vroeger maar wat beter opgelet op school, dan was dat hoofdrekenen wat snel­ler ge­gaan. Moeilijk trouwens, om wisselgeld te vinden in een kassa die net gestart was. “Hebt u misschien een kleiner bil­jet?”vroeg Theodoor de man. “Kleiner, kleiner, dit is al klein “; zei de bezwete heer die trouwens heel wat vrouwen om zich heen had, hij zou wel ont­zettend goed spelen dacht Theo­door. “Weet je wat; zei de verzamelende man, onthoud het maar en als je genoeg wisselgeld hebt, kom ik wel terug” Dat was een goede afspraak vond Theodoor.

Ervaring
Ander­half uur later leek het wel of Theodoor nooit anders had gedaan, de kroketten lagen opengebarsten in het vet, de verkoolde tosti’s sprongen uit het appa­raat, de ham­burgers lagen te kronkelen op de plaat en zijn broek was nat van al het bier, dat te snel in de glazen werd geschonken. Zijn 16 jarige maatje ging al een beetje wazig kijken, maar ja die had ook al aardig wat bier op. Toch had Theodoor zien staan “dat je één consumptie voor jezelf mag nuttigen”. Maar misschien had Bram het wel betaald dus…

Iemand zat al ruim drie kwartier aan de telefoon, raar trou­wens dat je zomaar voor niks mocht bellen. Tenminste niemand gooide een € 0,20 in de bus. De tennisvereniging zou wel genoeg verdienen, of misschien korting krijgen van KPN. Mis­schien kon hij tante Clara in Amerika ook eens bellen, als het toch voor niets was.

Aan de bar zaten al sinds zes uur een paar mannen aardig door te drinken. Die zouden wel alleen zijn bedacht Theodoor, net als ik. Ze zoeken waarschijn­lijk gezel­ligheid bij de andere leden van de vereniging. Af en toe kwam er eens iemand achter de bar en ging de keuken binnen, of de opslagruimte, allemaal heel gemoedelijk. Toch wel mooi, een gezellige bar waar ook nog eens sociaal werk werd gedaan. Hij voelde zich steeds meer thuis bij de club.

Doorwerken
“Hee, schiet eens op, riep een opgeschoten jongeman, Je staat hier niet om te niksen.” Nee dat was waar, hij moest er wel met zijn hoofd bijblijven, gelukkig had de eigenaar niets gehoord, want anders had er wat gezwaaid.

Eindelijk was het half elf, tijd om te sluiten. Nu zou er iemand van het bestuur komen om af te sluiten had Theodoor begrepen, goh het zat nog steeds vol met mensen. Hij begon het geld uit de kassa op het blad achter de bar te leggen. Geef mij nog maar vijf bier, barman, riep een man met een rood aangelopen gezicht. Dat zou wel van alle zon gekomen zijn, opperde Theodoor. De bestellin­gen stroomden nog binnen, en Theodoor kon pas om kwart voor twaalf de kas opma­ken.

Tevreden over alle Euro’s die hij voor de club ver­dient had en dolgelukkig over de nieuwe vrien­den die hij vanavond had leren kennen, verliet hij om twaalf uur het clubhuis. Als het hek nog maar open was, want anders moest hij zijn fiets laten staan.

(volgende keer de toernooi commissie)

Hij had van zijn Oom Jacobus, die verte­genwoordiger in damesondergoed was geweest, wel eens gehoord dat, als hij veel had verkocht, hij een commissie kreeg. Niet in ondergoed, want oom Jacobus was niet getrouwd, maar in geld. En verkopen kon zijn oom wel.

Hij zag er goed uit en placht de vrouwen die hij tegenkwam altijd te prijzen met hun kleding. “Alleen uw ondergoed doet aan uw figuur een beetje afbreuk”, zei hij dan. Daarna togen die vrouwen dan naar het achterka­mertje om een van zijn monsters, niet te verwarren met enge beesten, te passen.

Als hij daarna met open mond de bewuste vrouw weer tevoorschijn zag komen en haar complimenteus een kushand gaf, dan was ze verkocht. En hij kreeg zijn commissie.

Theodoor zou er maar eens met zijn oom over praten, want hij zou niet weten wat hij op de tennisclub zou moeten verkopen om er commissie van te krijgen. Behalve misschien tennisballen, maar daar had meneer Bolkenstijn, de eigenaar, al een handeltje in.

“Theo­door”, zei oom Jacobus, “een commissie is een werkgroep. Een aantal mensen, dat bepaalde zaken regelt of organiseert en bij jouw tennis­club zal het wel zo zijn dat een van de leden van het bestuur over het algemeen de voorzitter van die commissie is”.

De grijze man
Theodoor toog daarop naar het clubhuis en zag een man met grijs haar staan. Grijs haar, dat betekend dat die man waar­schijnlijk ook heel wijs is, had Theodoor op school geleerd. “Pardon meneer, kunt u mij vertellen wat voor commissies er zijn?” De wijze grijze man greep een clubblad en wees hem op de laatste pagina’s, daar stonden ze allemaal;

Clubhuiscom­missie
De clubhuiscom­missie, die moesten waarschijnlijk als het clubhuis versleten was een nieuw bouwen. Zoals vroeger Theodoor met zijn vriend, de enige die hij ooit had gehad een clubhuis in de wilgen maakte.

Festiviteitencommis­sie
De festiviteitencommis­sie, nu van een feestje hield Theo­door wel, zijn verjaardags­feest­jes waren ook altijd heel gezellig, alle familie kwam dan langs.

Jeugdcommis­sie
De jeugdcommis­sie, daar zou hij waarschijnlijk wel te oud voor zijn, daar zitten alleen maar jonge mensen in, dacht ie.

Redactiecommissie
De redactiecommissie, “daar ben ik de voorzitter van”: zei de grijze wijze man. Nu als je daar in zat en zoveel­ moest opschrij­ven, moest je wel wijs zijn dacht Theodoor in zich zelf.

Technische commis­sie
De technische commis­sie, daar was hij nou nooit handig in ge­weest. Een band plak­ken liep altijd uit op een binnenband die aan de buitenband zat vastgeplakt en het ven­tiel kreeg hij ook nooit meer op zijn plaats, dus dat zou wel niets voor hem zijn.

Toernooi­com­missie
De toernooi­com­missie, ha toernooien dat wist hij nog van de televisie. Ivanhoe, de ridder op zijn witte paard met zijn schildknaap Gurth, die deed altijd mee aan toernooien. Nou van vech­ten hield hij niet zo, dus….

Parkcommissie
De Parkcommissie, dat zag hij wel zitten. Lekker in het park lopen en een beetje de kwajon­gens in de gaten houden of ze geen fikkie zaten te steken.

Afgekeurd
Theodoor wilde vroeger eigenlijk bij de Politie, maar omdat hij zo’n last van platvoeten had en een beetje bijziend was, werd hij afgekeurd. Nu hij zou maar eens beginnen met de clubhuiscom­mis­sie, eerst maar eens iemand gevraagd die er wel iets van zou weten.

Hij zag iemand lopen met grijs haar en met een hele grote stofzui­ger, met Gooisch Stofzuigercentrum erop, achter hem aan. Veel wijze mensen in die vereniging dacht hij. “Par­don meneer, kunt u mij iets meer vertellen over de club­huis­commissie”? “Dat treft”: zei de grijze man met een vriendelijk gezicht,” vraagt u maar, ik ben William van Gog en lid van die commissie”. “Toch geen familie van de beroemde schilder” opper­de Theo­door? “Nee die had er een h’tje bij”: antwoordde Willi­am. Theodoor snapte het niet zo goed maar die William stond zo te lachen dat hij maar meedeed.

Taakverdeling
De taken zijn als volgt verdeeld:

• Een lid van de commissie zorgt voor de bardien­sten en koopt het snoep in.
• Een ander lid voor de elektrische apparatuur, zoals de koffiemachine, de vaatwasser, de magne­tron etc.
• De voorzit­ter van deze commissie, doet de coördinatie.
• Een nieuw lid van deze cie.(commis­sie) luistert naar klachten over bedorven voedsel, niet dat dit voorkomt, slecht schoongemaakte ruimten, dat komt ook niet voor, en controleert de schoonmaakploeg. Daarnaast verricht ze hand- en spandiensten.
• Een ander nieuw commissie­lid, is de notulist.

Theodoor keek Wil­liam vragend aan dus legde hij het uit, een notulist schrijft op wat er in de commissievergadering besproken of besloten wordt. En ondergeteken­de, ik dus, zorg voor de drank­voorraad, de diepvriesproducten, de broodjes en verdere le­vensmiddelen. Daar­naast voor de bar, het schoonmaken van de bakplaat en het vet voor de frituur.

We vergaderen de eerste maanden van het seizoen zo’n drie keer en daarna om de 5 tot 6 weken. U moet er maar eens bijkomen zitten. Nou dat liet Theodoor zich geen twee keer zeggen. Eerst zou hij vanavond zijn bardienst eens vervullen, dan kon hij ook al eens een beetje achter de scher­men kijken.

(volgende keer de bardienst)